Τα Χαρτάκια…

Ήταν άνοιξη του εξήντα τέσσερα, κι ήμουν γύρω στα πέντε, όταν τον αντίκρισα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Στεκόταν στην πόρτα του μαγαζιού του πατέρα μου, κοιτώντας προς τα μέσα, κι έξυνε με δύναμη το κεφάλι του. Ένας άνδρας μέσης ηλικίας, χαμηλού ύψους, παχουλός, γεροδεμένος. Είχε μεγάλο κεφάλι, δυσανάλογο με το σώμα του, κοντά … Continue reading Τα Χαρτάκια…

Χρυσάνθη

Κοντεύει πέντε το πρωί, κι η γυναίκα τραβά την κουρτίνα του παραθύρου κοιτάζοντας έξω στο δρόμο. << Μάλλον δε θα χιονίσει >> σκέφτεται. Ύστερα, σέρνει απότομα την κουρτίνα πίσω στη θέση της κι ετοιμάζεται να βγει έξω. Είναι ασυνήθιστα ψηλή για γυναίκα. Λεπτοκαμωμένη, με κάτασπρα κοντά μαλλιά, και κατάμαυρα μάτια σαν το κάρβουνο. Το πρόσωπό … Continue reading Χρυσάνθη

Το θεριό

Κάπου, πολύ βαθιά εντός μου, υπάρχει κρυμμένος ένας κόκκος άμμου. Ένας τόσο δα μικρός κι ασήμαντος κόκκος άμμου. Πολλές φορές όμως, είμαι σχεδόν σίγουρη ότι παύει να υπάρχει, γιατί νομίζω ότι το ίδιο μου το σώμα τον έχει αποβάλει. Τότε, αναπνέω με ανακούφιση, γιατί έχω την πεποίθηση ότι το σώμα μου ελευθερώθηκε από τούτον τον … Continue reading Το θεριό

Το χέρι

Το πιρούνι, το κουτάλι, το μαχαίρι, είχαν μεγάλη πείνα τούτο το μεσημέρι. Αμέσως, τρέξαν στην κουζίνα, και συνάντησαν τον φίλο τους, το χέρι. <<Φίλε μας χέρι, μήπως είδες το κασέρι; Γιατί πολύ πεινάμε και θέλουμε να φάμε.>> << Για κοιτάξτε στο ψυγείο, ίσως και μες στο ντουλάπι που'ναι κάτω απ' το ράφι, μήπως είναι κει … Continue reading Το χέρι

Αμνησία

Μια μέρα, βρέθηκα να παραπατώ κρατώντας σφιχτά ένα μαχαίρι στο αριστερό μου χέρι. Βρισκόμουν σε μία πόλη που δε γνώριζα, χαμένη μέσα στο πλήθος. Μια άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Άρχισα να ζαλίζομαι, και κάνοντας προσπάθεια, αφού πέταξα το μαχαίρι, πιάστηκα από το πόμολο μιας τζαμόπορτας. Τα χέρια μου ήταν ματωμένα. Σήκωσα το κεφάλι μου κοιτάζοντας το … Continue reading Αμνησία

Η προσευχή

Θεέ μου σήμερα είμαι ταραγμένη... Θεέ μου σήμερα το μυαλό μου είναι σκοτεινιαζμένο... Θεέ μου σήμερα είναι θολή η κρίση μου... Θεέ μου ταπεινά σε παρακαλώ, σπάσε τις αλυσίδες, που μονάχη μου έχω δέσει τον εαυτό μου... Θεέ μου ταπεινά σε παρακαλώ, προστάτευσε τους αγαπημένους μου από την οργή μου.. Θεέ μου ταπεινά σε παρακαλώ, … Continue reading Η προσευχή

O χρυσαετός και τ’ αηδόνι

Σε μία ψηλή, σχεδόν απάτητη βουνοκορφή, το μόνο που ακούγεται είναι η δυνατή βοή του ανέμου. Σχίζει με δύναμη και διαπερνά τα απόκρημνα βράχια, αφήνοντας επάνω τους σημάδια. Μοιάζουν να είναι ζωγραφικοί πίνακες ανεξίτηλοι. Μέσα στην άγρια ομορφιά και την απεραντοσύνη του τοπίου, ένας χρυσαετός στέκεται στην άκρη ενός γκρεμού, έχοντας τα φτερά του διάπλατα … Continue reading O χρυσαετός και τ’ αηδόνι

Η φράουλα

Αυτή η ιστορία είναι θαμμένη κάτω απ' το χιόνι. Είναι ξεχασμένη. Μαζί της είναι ξεχασμένες οι ευθύνες, οι ενοχές, και οι τύψεις. Συνέβη πριν πολλά χρόνια. Ποτέ όμως δεν την ξέχασα. Κάθε φορά που βλέπω φράουλες νιώθω μία θλίψη μία οργή. Αυτή η ιστορία πρέπει να φανερωθεί. Είναι αρχές Μαρτίου του 1985 γύρω στις δέκα … Continue reading Η φράουλα

Ο Τρεχαλητός

Όταν άρχισε να καταλαβαίνει τον εαυτόν του ο Τρεχαλητός, έβλεπε γύρω του τους ανθρώπους να πηγαίνουν και να έρχονται πολύ γρήγορα. Να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες γρήγορα. Να σκαρφαλώνουν στα δέντρα γρήγορα. Να κολυμπάνε σε ποτάμια σε λίμνες και σε θάλασσες γρήγορα. Να τρέχουν στα χωράφια γρήγορα. Να οδηγούν αυτοκίνητα πολύ γρήγορα. Όλοι πήγαιναν και έρχονταν … Continue reading Ο Τρεχαλητός

Τα δελφίνια

Βρίσκομαι σε ένα μικρό κυκλαδίτικο νησί αγναντεύοντας το πέλαγος. Στέκομαι όρθια σε μία ερημική παραλία με τα πόδια μου βυθισμένα μέσα στη χρυσή άμμο μέχρι τον αστράγαλο. Ανασηκώνω το κεφάλι μου στον καταγάλανο ουρανό, και με μισόκλειστα μάτια προσπαθώ να κοιτάξω τον ήλιο. Γελώ δυνατά σαν το μικρό παιδί με την ανοησία που κάνω. Μετά … Continue reading Τα δελφίνια