Ένα μπουκέτο λουλούδια

Είναι νύχτα. Γύρω στις οχτώ το βράδυ. Ιούλιος μήνας. Το αεράκι που φυσά έξω χαρίζει λίγο δροσιά σε αυτούς τους άρρωστους και ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Είναι άνθρωποι ανήμποροι. Βρίσκονται κλεισμένοι μέσα στο άσυλο ανιάτων της πόλης μου.

Σε ένα δωμάτιο στο μπροστινό μέρος του ασύλου βλέπω μια μικροσκοπική και λεπτοκαμωμένη γυναίκα. Κάθεται σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Στο στόμα της κρατά ένα πινέλο. Μπροστά της είναι στημένο ένα καβαλέτο ζωγραφικής.

Με αρκετή προσπάθεια, αλλά με περίσσεια σιγουριά και χαρά στα μάτια, αυτή η γυναίκα αρχίζει να ζωγραφίζει ένα μπουκέτο λουλούδια. Ακριβώς ίδια με αυτά που ονειρεύτηκε χθες το βράδυ στο όνειρό της.

Θεέ μου! Ο άγγελός σου την έχει αγγίξει. Τυχεροί όσοι βρίσκονται γύρω της και την φροντίζουν….