Το μικρό δεντράκι

Αρκετές φορές στη ζωή μου στεναχωριέμαι πάρα πολύ. Τότε νομίζω ότι δε θα τα καταφέρω και νιώθω ότι θα πνιγώ, ότι θα τρελαθώ.

Αμέσως όμως θυμάμαι ένα γιατρικό, ένα βάλσαμο, μία στιγμή από τη ζωή μου, και έτσι έρχομαι στα συγκαλά μου και ηρεμώ.

Είναι παραμονή Χριστουγέννων του 1993. Επάνω σε μία συρταριέρα ρούχων, στέκεται ένα πανέμορφο μικροσκοπικό Χριστουγεννιάτικο δεντράκι. Είναι στολισμένο με πολλά στολίδια, και πολύχρωμα φωτάκια που αναβοσβήνουν. Ακριβώς κάτω από την συρταριέρα επάνω στο πάτωμα, είναι δύο μικρές παιδικές καρέκλες.

Σε αυτές κάθονται ένα τρίχρονο αγοράκι κι ένα πεντάχρονο κοριτσάκι. Τα φώτα του σπιτιού είναι σβηστά, και τα μόνα φώτα που υπάρχουν είναι τα φώτα του Χριστουγεννιάτικου δένδρου.

Τα δύο παιδάκια είναι καθισμένα στις καρεκλίτσες τους ώρες ολόκληρες, χωρίς να βγάζουν ούτε μία φωνή. Κοιτάζουν το μικροσκοπικό δεντράκι και τη φάτνη σαν μαγεμένα. Τα δε προσωπάκια τους φαίνονται σαν να συνομιλούν, σαν να επικοινωνούν με έναν δικό τους τρόπο με κάποιους. Μία μυστική επικοινωνία με τους Αγγέλους.

( Αφιερωμένο στα δύο λατρεμένα μου παιδιά. )