H Λύτρωση

Το κλουβί με τους τρελούς δυνάστες μου χτες βράδυ είχε ρεσιτάλ. Ένα θέατρο του παραλόγου. Φθορά και αφθαρσία. Ενοχή και λύτρωση. Μέχρι που μπορεί να οδηγήσει o φόβος και η δειλία έναν άνθρωπο; Μέχρι το θάνατο;

Απόλυτος τρόμος. Στέκω εκεί σαν στήλη άλατος. Προσεύχομαι να γίνω άνεμος. Να φυσήξω με δύναμη και να χαθώ στο σύμπαν. Γιατί; Αναπάντητα χιλιάδες ερωτήματα. Είναι τόσο δυνατός ο πόνος της ψυχής μου, που μου τρυπά το στήθος. Μία κραυγή από τα έγκατα του υποσυνειδήτου μου θέλει να ξεφύγει προς τα έξω. Να σκορπίσει τον όλεθρο σαν τον Αρχάγγελο. Όμως ο φόβος και η αγωνία στήσανε ατσάλινο οχυρό. Στέκει εκεί αγέρωχο εμπόδιο, αξεπέραστο. Φυλάει τις πύλες για να μην ξεφύγει η κραυγή της κάθαρσης.

Βαδίζω με δυσκολία στον δρόμο, σκυφτή και φοβισμένη. Νοιώθω μια μέγκενη να μου σφίγγει το λαιμό και σχεδόν να με πνίγει. Ίσα που αναπνέω.

Ξαφνικά, ένα χέρι με αγγίζει στον ώμο και μία άγνωστη φωνή ψιθυρίζει στο αυτί μου. << Υπάρχει ελπίδα >>. Υψώνω το κεφάλι μου απότομα και δε βλέπω κανέναν. Η φωνή όμως αντηχεί μέσα στο κεφάλι μου και δε λέει να σταματήσει. << Υπάρχει ελπίδα, υπάρχει ελπίδα >>, λέει και ξαναλέει, μέχρι που δεν μπορώ πια να την αγνοήσω. Ούτε να περπατήσω δεν έχω πια τη δύναμη.

<< Ποιός είσαι; Γιατί δε φανερώνεσαι; Τι θες από μένα; Άσε με ήσυχη. Καμένο χαρτί είμαι. Φύγε! Άλλωστε, πλάσμα της σαλεμένης μου φαντασίας είσαι, αφού εγώ δε σε βλέπω >>. Όμως η φωνή συνεχίζει.

<< Υπάρχει ελπίδα και δεν μπορείς να με δεις, γιατί η ψυχή σου υποφέρει και είναι σκοτεινή. Είμαι ο άνεμος. Έλα μαζί μου. Άσε με να σε τραβήξω έξω στο φως. Έλα μη διστάζεις >>.

Ο άνεμος της λύτρωσης φυσά στα τρίσβαθα της ψυχής μου. Από άγνωστη διάσταση έχει σταλθεί. Ανήμπορη και ανίσχυρη να πολεμήσω το σκοτάδι, απλώνω τα χέρια μου και γαντζώνομαι στο άρμα του ανέμου και προσπαθώ να σωθώ. Σε άγνωστο παράλληλο σύμπαν με μεταφέρει και με κατεβάζει απαλά, δίπλα σε ένα διάφανο ρυάκι.

Πατώ γερά τα πόδια μου γεμάτη σιγουριά. Σκύβω προς τα κάτω και τα κοιτάζω. Δε τα βλέπω καθόλου. Είναι σαν να έχουν χαθεί να έχουν εξαφανιστεί. Το ίδιο και το υπόλοιπο μέρος του σώματός μου. Όμως τα αισθάνομαι. Όπως αισθάνομαι ότι υπάρχει κάθε ίνα του κορμιού μου.

Στη θέση όμως του σώματός μου, βλέπω μία γαλάζια κρυστάλλινη φωτεινή σφαίρα με έντονο φως. Χοροπηδά ρυθμικά και ανάλαφρα λίγο πιο πάνω από το έδαφος.

Νιώθω να χαμογελώ. Νιώθω ευτυχισμένη. Η λύτρωσή μου μόλις έχει αρχίσει.