Tα παιδιά

Αφρική.

Είναι νύχτα και σε μια παραλία της Ακτής Ελεφαντοστού, ένας μικρός Αφρικανός γύρω στα έξι, πανέμορφος με κατάμαυρα μάτια και μαλλιά δαχτυλίδια στο χρώμα του έβενου, τρέχει.

Τρέχει πολύ γρήγορα. Τρέχει κατά κατά μήκος της ακτής.

Βλέπει από μακριά μία πελώρια φωτιά, στην άλλη άκρη της αμμουδιάς πλάι στη θάλασσα. Ξαφνικά, ακούει μία μουσική γρήγορη και ρυθμική. Δεκάδες τύμπανα ηχούν και τον καλούν να πάει κοντά τους.

Τρέχει χαμογελώντας και το πρόσωπό του αστράφτει.

Τρέχει για να φτάσει στη φωτιά και στα τύμπανα.

Τρέχει, τρέχει, τρέχει και καθώς τρέχει, αρχίζει να στοβιλίζεται στον αέρα. Πέντε πόντους πάνω από το έδαφος, στο ρυθμό της μουσικής που ακούει…

Γαλλία.

Είναι πρωί σε μία ακτή της Κορσικής και ένα μικρό κορίτσι γύρω στα έξι, κατάξανθο με γαλαζοπράσινα μάτια, τρέχει κατά μήκος μιας ατέλειωτης αμμουδιάς. Ακούει μία μουσική. Μία μελωδία γρήγορη, ρυθμική, μαγική.

Σαν να παίζουν εκατοντάδες βιολιά. Θέλει να φτάσει κοντά στη μουσική.

Τότε, τρέχει. Τρέχει να φτάσει εκεί απ’όπου ακούγεται ο ήχος.

Είναι τόσο ευτυχισμένη και χαρούμενη!

Τρέχει, τρέχει, τρέχει γρήγορα στο ρυθμό της μουσικής.

Ξαφνικά, τα πόδια της δεν πατούν πλέον στην αμμουδιά. Είναι σχεδόν πέντε πόντους πάνω από το έδαφος…

Τα παιδιά, σε όποιο μέρος του πλανήτη και αν βρίσκονται, όποιο χρώμα και αν έχει το δέρμα τους, είναι τα πολύτιμα πετράδια μας.

Είναι το κρυμμένο χρυσάφι των ανθρώπων.