Ο Αυγερινός

Είναι χειμώνας, παραμονή Χριστουγέννων.

Έξω κάνει ψοφόκρυο και ψιλοβρέχει. Τρέχω γρήγορα προς στο σπίτι μου, αποφεύγοντας τα λασπόνερα. Μένω σε μια παλιά πολυκατοικία. Σε λίγο φτάνω. Βάζω το κλειδί στην εξώπορτα, ξεκλειδώνω, σπρώχνω την πόρτα και την ανοίγω. Ανεβαίνω τα τρία σκαλοπάτια της εισόδου και πλησιάζω την πόρτα του ασανσέρ. «Περίεργο» αναρωτιέμαι. Το φως μέσα στο ασανσέρ είναι αναμμένο. Ανοίγω την πόρτα του ασανσέρ και παγώνω.

Ο γιος του γείτονα πεσμένος κάτω, με το κεφάλι γερμένο στο πλάι και τη σύριγγα καρφωμένη στο δεξί ισχνό του χέρι.

«Βοήθεια», προσπαθώ να φωνάξω. Όμως ήχος δε βγαίνει από το στόμα μου. Μετά δε θυμάμαι τίποτα.

Κοιμάμαι κι ονειρεύομαι. Είναι νύχτα σκοτάδι πυκνό. Η ατμόσφαιρα μυρίζει έντονα θειάφι. Βαδίζω σε μία άγνωστη πόλη που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Βαδίζω με μεγάλη δυσκολία. Κρατώ στην αγκαλιά μου ένα εικοσάχρονο παλικάρι.

Τον Αυγερινό.

Είναι λαβωμένος στο σώμα και στην ψυχή. Πρέπει να προλάβω το πλοίο της ελευθερίας. Λίγο θέλω ακόμα για να φτάσω. << Κάνε κουράγιο Αυγερινέ μου, θα προλάβουμε, θα σωθείς >>. Όπως τον κρατώ, το πρόσωπό του είναι ακουμπισμένο στο αριστερό μου χέρι. Αισθάνομαι δάκρυα να βρέχουν τα δάχτυλά μου. Είναι τα πολύτιμα διαμάντια του Αυγερινού.

Καταφέρνω και φτάνω στην αποβάθρα τελευταία στιγμή. Ένας πανύψηλος άνδρας με γκρίζα μακριά μαλλιά και γκρίζα μάτια, με περιμένει. Είναι ο απεσταλμένος.

<< Ως εδώ εσύ επιτρέπεται να πας. Τώρα ο Αυγερινός είναι δικός μας. Γύρνα πίσω >>, μου λέει. Ύστερα παίρνει απαλά από την αγκαλιά μου τον Αυγερινό και εξαφανίζεται με ανάλαφρο βήμα στο εσωτερικό του πλοίου.

Άξαφνα ξυπνώ. Είμαι καθισμένη στον καναπέ του σαλονιού μου. Το στόμα μου είναι φαρμακωμένο, το στομάχι μου κόμπος, και το κορμί μου σε θερμοκρασία κάτω του μηδενός. Μία λέξη είναι καρφωμένη στο μυαλό μου.

Συγχώρα με. Συγχώρα με που αδιαφόρησα. Συγχώρα με που έκανα πως δε σε έβλεπα. Συγχώρα με που σε κατέκρινα με πύρινους λόγους. Τώρα δε με χρειάζεσαι. Είσαι στην αγκαλιά του Πλάστη σου. Τώρα εσύ φωτίζεις την ψυχή μου, και τις ψυχές όλων μας, μήπως και ξυπνήσουμε από το λήθαργό μας.

Καλό ταξίδι Αυγερινέ πολυαγαπημένε μου αδερφέ.