Τα δελφίνια

Βρίσκομαι σε ένα μικρό κυκλαδίτικο νησί αγναντεύοντας το πέλαγος. Στέκομαι όρθια σε μία ερημική παραλία με τα πόδια μου βυθισμένα μέσα στη χρυσή άμμο μέχρι τον αστράγαλο.

Ανασηκώνω το κεφάλι μου στον καταγάλανο ουρανό, και με μισόκλειστα μάτια προσπαθώ να κοιτάξω τον ήλιο. Γελώ δυνατά σαν το μικρό παιδί με την ανοησία που κάνω.

Μετά από λίγο, ετοιμάζομαι να κολυμπήσω. Μπροστά μου η θάλασσα είναι πεντακάθαρη και διάφανη σαν πολύτιμο ακριβό κρύσταλλο.

Μπαίνω μέσα κι αρχίζω να κολυμπώ προς τα βαθιά αρκετή ώρα. Νιώθω ότι κουράζομαι λιγάκι. Γυρίζω ανάσκελα κι αφήνομαι στο ελαφρύ κύμα να με λικνίσει.

Τότε ξαφνικά εμφανίζονται να κολυμπούν δίπλα μου δύο δελφίνια. Δεν πιστεύω στα μάτια μου! Συνεχίζω να είμαι ανάσκελα μέσα στο νερό, μένοντας εντελώς ακίνητη. Το σώμα μου γίνεται ένα με το κύμα. Τα δύο δελφίνια με πλησιάζουν πιο πολύ και με γυροφέρνουν. Σιγά σιγά συνηθίζουν την παρουσία μου. Έκπληκτη τα βλέπω να προσπαθούν να με μιμηθούν. Κολυμπούν και τα δύο δίπλα μου ανάσκελα.

Τι ευλογημένη στιγμή!!!

Ο άνθρωπος και το δελφίνι να γίνονται ένα. Θεέ μου ας μην τελειώσει ποτέ αυτή η στιγμή!!! Ας γίνω κι εγώ ένα δελφίνι!!! Ίσως έτσι καταφέρω και τα ακολουθήσω και τα δύο στα θαλασσινά τους ταξίδια!!!