Ο Μικροχέρης

Ο Πιρούνης ο Κουτάλης κι ο Μαχαίρης, είχαν μεγάλη πείνα τούτο το μεσημέρι.

Αμέσως, τρέξαν στην κουζίνα και συνάντησαν τον φίλο τους, τον Μικροχέρη.

<<Φίλε μας Μικροχέρη, μήπως είδες το κασέρι; Γιατί πολύ πεινάμε και θέλουμε να φάμε>>.

<< Για κοιτάξτε στο ψυγείο, ίσως και μες στο ντουλάπι που’ναι κάτω απ’ το ράφι, μήπως είναι κει κρυμμένο; >>.

Ο Πιρούνης ο Κουτάλης κι ο Μαχαίρης έψαξαν μες στην κουζίνα. Έψαξαν και στο ντουλάπι, σκαρφάλωσαν μέχρι και στο πάνω ράφι, για να βρούνε το κασέρι.

Τίποτα όμως! Δε βρήκαν το κασέρι, εκεί που τους είπε να ψάξουν ο φίλος τους ο Μικροχέρης.

Δυστυχώς, το κασεράκι, το’ χε φάει το ποντικάκι.

Τότε θυμωμένοι, ο Πιρούνης ο Κουτάλης κι ο Μαχαίρης, αποφάσισαν κρυφά, να φάνε τον κακόμοιρο τον Μικροχέρη.

Γρήγορα, ο Πιρούνης ο Κουτάλης κι ο Μαχαίρης, του στήσανε καρτέρι. Κι έτσι, κυνηγώντας μες στο σπίτι τον τρομαγμένο Μικροχέρη, στη γωνία τον πρόλαβαν, τον άρπαξαν και τον έφαγαν, σαν να ήταν κασέρι, τον καημένο τον Μικροχέρη…

Αααχ! κακορίζικέ μου Μικροχέρη!

Αυτή ήταν του Μικροχέρη η θλιβερή ιστορία, που μας λέει, για την κάλπικη και ολέθρια φιλία.

Όταν, ένα μεσημέρι κάποιοι φίλοι καρδιακοί, άρπαξαν τον Μικροχέρη και τον έφαγαν, σαν να ήταν νόστιμο κασέρι…