Το θεριό

Κάπου, πολύ βαθιά εντός μου, υπάρχει κρυμμένος ένας κόκκος άμμου. Ένας τόσο δα μικρός κι ασήμαντος κόκκος άμμου. Πολλές φορές όμως, είμαι σχεδόν σίγουρη ότι παύει να υπάρχει, γιατί νομίζω ότι το ίδιο μου το σώμα τον έχει αποβάλει.

Τότε, αναπνέω με ανακούφιση, γιατί έχω την πεποίθηση ότι το σώμα μου ελευθερώθηκε από τούτον τον σχεδόν αόρατο κόκκο άμμου.

Τώρα θα μου πεις, και τι είναι ένας κόκκος άμμου μέσα σε ένα σώμα ακόμα κι αν δε γνωρίζεις που είναι κρυμμένος;

Να…, τούτος ο κόκκος άμμου είναι περίεργος, παράξενος, κι απρόβλεπτος. Δε γνωρίζω πως βρέθηκε εντός μου. Ίσως, να γεννήθηκε μαζί με εμένα. Ή, μπορεί κάποια στιγμή στη ζωή μου να επαναπαύτηκα, να χαλάρωσα πολύ, και να είπα, ότι όλα είναι εντάξει. Έτσι, αυτός βρήκε μια κερκόπορτα, άρπαξε την ευκαιρία, κι εισέβαλε εντός μου.

Όμως, δεν έχει πλέον σημασία πως μπήκε μέσα μου. Το σημαντικό είναι τι αναζητά ο κόκκος άμμου από εμένα.

Αυτός ο μικρός κι ασήμαντος κόκκος άμμου, είναι μια οντότητα που συμβιώνει μαζί μου, χωρίς τη θέλησή μου. Είναι πονηρός, ύπουλος, μοχθηρός, και δολοφονικός.

Όταν με δόλο καταφέρνει και με ξεγελά, αρπάζει την τροφή που θέλει από εμένα, και γίνεται ανεξέλεγκτος. Αμέσως μεγαλώνει ταχύτατα, και καταλαμβάνει όλη την ύπαρξη μου, και με κάνει να υποφέρω σωματικά και ψυχικά.

Τότε, αυτός ο ασήμαντος και τιποτένιος κόκκος άμμου γίνεται ένα τεράστιο θεριό.

Και το θεριό εντός μου γίνεται χτικιό, και μου κατατρώει το σώμα και την ψυχή. Μετά, για μένα είναι πολύ δύσκολο να το τιθασεύσω και να το ηρεμήσω. Βρυχάται ανατριχιαστικά, κι εγώ φοβάμαι, θέλει πάσι θυσία να καταπιεί την ψυχή μου, γιατί αυτό το θεριό τρέφετε με ανθρώπινες ψυχές.

Και τότε, αρχίζει ο πόλεμος. Ένας πόλεμος ανελέητος. Μόνο που…, όταν νικώ εγώ,το θεριό δεν πεθαίνει. Γίνεται πάλι ένας μικρός ασήμαντος κόκκος άμμου, και κρύβεται εντός μου, χωρίς εγώ να μπορώ, να τον ανακαλύψω, όσο κι αν ψάχνω.

Όμως, οι δικές μου απώλειες από τον εκάστοτε πόλεμο με το θεριό εντός μου, είναι μεγάλες. Κάθε φορά που άθελά μου ταΐζω το θεριό, χάνω κι ένα κομμάτι της ψυχής μου. Θρηνώ και θλίβομαι πολύ γι’αυτό.

Μετά, αγωνίζομαι και προσπαθώ να επουλώσω τις πληγές μου, λέγοντας στον εαυτόν μου ότι δε θα επιτρέψω άλλη φορά στο θεριό να ξαναμεγαλώσει. Είναι όμως ένας αγώνας πολύ δύσκολος. Πολλές φορές είναι άνισος. Γιατί εγώ επαναπαύομαι, και ξεχνώ εύκολα. Εκεί που νομίζω ότι όλα είναι εντάξει, τότε ο κόκκος της άμμου ξαφνικά θεριεύει, με ρίχνει κάτω, και με κατατρώει.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει το θεριό να ξυπνά, να μεγαλώνει, και να αναζητά την τροφή του;

Δυστυχώς, είναι ο φόβος μου. Ο φόβος μου, που πολλές φορές μεταμφιέζεται σε έλεγχο, χωρίς εγώ να αντιλαμβάνομαι τι κρύβεται πίσω από τον έλεγχο. Όμως, το θεριό που καραδοκεί, το οσμίζεται, το νοιώθει. Έτσι, ορμά ξαφνικά, πισώπλατα, και κονταροχτυπιέται με την ψυχή μου.

Δυσκολεύομαι κι υποφέρω πολύ. Αρκετές φορές τα ελαττώματά μου με καταδυναστεύουν δίνοντας τροφή στον φόβο μου, και ταυτόχρονα τροφή στο θεριό εντός μου. Αλίμονο! Τότε, εγώ χάνω κομμάτια από την ψυχή μου…

Τι κάνω λοιπόν; Πως μπορώ να ξεφύγω από το θεριό που είναι χτικιό; Από το θεριό που με ρίχνει κάτω, και με χτυπά όπως οι ψαράδες χτυπάνε το χταπόδι;

Δε μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα για να σκοτώσω το θεριό εντός μου.

Το μόνο που έχω καταλάβει με το πέρασμα των χρόνων, είναι ότι: Όταν βρίσκομαι στο εδώ και τώρα χωρίς να έχω το βλέμμα μου στραμμένο στο παρελθόν, Μόνο Στο Σήμερα, μερικές φορές καταφέρνω και κρατώ το θεριό σε καταστολή. Εξαναγκάζοντάς το, να γίνει μικρό κι ασήμαντο, όπως ένας κόκκος άμμου.

Ύστερα, το άλλο που κάνω, είναι να προσεύχομαι στο Θεό που εγώ κατανοώ, να μου χαρίζει εγρήγορση και φώτιση, ώστε να αισθάνομαι το θεριό τη στιγμή που ξυπνά κι αναζητά την τροφή του.

Έτσι, με αυτόν τον τρόπο καταφέρνω κι ηρεμώ, και γαληνεύει κάπως η ψυχή μου.