Halt! Stop!

<< Δεν πας πουθενά! Βάλε πίσω το καρότσι για τα ψώνια και κάτσε μέσα στο σπίτι! Δεν ακούω καμιά διαμαρτυρία! Εντάξει; Έγινα κατανοητή; >>.

<< Παιδί μου, εγώ φορώ μάσκα και γάντια! Δε με βλέπεις; >>.

<< Ναι! Σε βλέπω και τη μύτη σου την έχεις έξω από τη μάσκα! Και μόλις φτάσεις στη γωνία, θα κατεβάσεις τη μάσκα στο λαιμό σου! Πράσινος γιακάς, ασορτί με την μπλούζα που φοράς! Σε ποιον τα λες ρε μάνα αυτά; Μόνο που δε σε γέννησα! Σε γνωρίζω πολύ καλά! Και το χαρτί που έγραψες, για να μην πληρώσεις πρόστιμο που είναι; >>.

<< Να το! >>.

<< Τι στρατσόχαρτο είναι αυτό ρε μάνα; Δεν είπαν πως σε κόλα Α4 θα γράφουμε τα στοιχεία μας; >>.

<< Ρε παιδί μου, βιαζόμουν να φύγω και δεν έβρισκα που είχα βάλει τις κόλες Α4 και… >>

<< Λοιπόν. Εσύ μανούλα μου μένεις στο σπίτι. Δώσε μου τη λίστα και θα πάω εγώ στο σούπερ μάρκετ. Έγινα κατανοητή; >>.

Παίρνει η κόρη μου τη λίστα και φεύγει. Εγώ, κλείνομαι μέσα στο σπίτι θυμωμένη, λέγοντας:

<< Κοίτα που φτάσαμε! Τα παιδιά να γίνονται γονείς και οι γονείς παιδιά!>>.

Θεέ μου, τι αλαζονεία! Αντί να είμαι ευγνώμων, που το παιδί μου με αγαπά και με φροντίζει, εγώ λέω << εξυπνάδες >>. Πω! Πω! Πω! Το εγώ μου θίχτηκε, σήκωσε κεφάλι και κάνει κουμάντο! Έλεος! Πάψε πια! Εξήντα χρόνια σε βαρέθηκα! Εγώ, εγώ, εγώ, εγώ να δεις, εγώ έκανα, εγώ είπα, εγώ εκείνο, εγώ το άλλο, ξέρεις ποια είμαι εγώ; Φύκια, μεταξωτές κορδέλες, χρωματιστές σαπουνόφουσκες στον αέρα, γυαλιστερά καθρεφτάκια, που πωλούν στα πανηγύρια, ατέλειωτη ψευδαίσθηση, είσαι εγώ μου!

Κάνε στην άκρη εγώ μου κι άσε με ήσυχη!

Τώρα χαμογελώ ήρεμη χωρίς θυμό. Βγαίνω στο μπαλκόνι στον λαμπερό ήλιο και ευγνωμονώ τον Θεό για την καλή υγεία που έχει δώσει στην οικογένεια μου και σε μένα.

Θεέ μου, μη μας ξεχνάς…

Θεέ μου, γνωρίζω πως είμαστε όντα ψυχικά άρρωστα… Όμως, Θεέ μου, μας έφτιαξες να είμαστε τέλεια ατελείς… Μη μας ξεχνάς… Μη μας ξεχνάς… Κανέναν άνθρωπο καλό η κακό επάνω στον πλανήτη μην τον ξεχνάς…

Θεέ μου, κλείνω τα μάτια μου, πέφτω στα γόνατα, προσεύχομαι και σε παρακαλώ…

Θεέ μου, δώσε μας άλλη μια ευκαιρία να ξαναρχίσουμε απ’την αρχή…

Θεέ μου, φώτισε τα σκοτάδια μας και τη μοναξιά της ψυχής μας και χάρισέ μας μια ευκαιρία ακόμα, για να μπορέσουμε και πάλι, όλοι οι άνθρωποι σε όλα τα μέρη της γης να αγκαλιαστούμε και να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας, έτσι ακριβώς όπως είμαστε ο κάθε ένας από εμάς…

Θεέ μου, αυτήν την τραγική και ύστατη στιγμή, προσεύχομαι και σε παρακαλώ, να μας δώσεις άλλη μια ευκαιρία… Άλλη μια ευκαιρία… Άλλη μια ευκαιρία…Θεέ μου σε παρακαλώ…

Ονειρεύομαι πως οι άνθρωποι επάνω στη γη είναι υγιείς, πιασμένοι χέρι χέρι και φορούν όλοι τους κόκκινα πατίνια…

Χορεύουν και στροβιλίζονται ο ένας δίπλα στον άλλον ευτυχισμένοι…