ΑΡΜΙΛΕΑ ΒΕΡΙΝΑ

Λίγο πριν το χάραμα, στο πυκνό καταπράσινο δάσος, τα πάντα φαίνονται να κοιμούνται. Μερικές σταγόνες από δροσοσταλίδες, πέφτουν αργά αργά από τα φύλλα των πανύψηλων δένδρων επάνω στο χώμα.

Απαλά θροΐσματα ακούγονται από τα ξεραμένα φύλλα, καθώς πέφτουν οι σταγόνες επάνω τους. Ηχούν σαν μονότονη ρυθμική μουσική. Θέλουν οι δροσοσταλίδες να ξυπνήσουν ήρεμα και γαλήνια τους ενοίκους αυτού του δάσους.

Εκείνη την ώρα σε ένα απομακρυσμένο μικρό ξέφωτο του δάσους, κάτι παράξενο συμβαίνει. Μία γαλάζια ομίχλη είναι σκορπισμένη γύρω από ένα μικρό καταρράκτη. Ένα κρυστάλλινο νεράκι τρέχει ήσυχα, νωχελικά, καταλήγοντας σε μια μικρή λίμνη.

Η λίμνη έχει πυκνή βλάστηση γύρω της. Πρέπει να πας πολύ κοντά για να καταλάβεις πως ανάμεσα στα δένδρα και την πυκνή βλάστηση, κρύβεται ο καταρράκτης με τη λιμνούλα. Η δε ομίχλη, μοιάζει να είναι ο φύλακας της λίμνης από τα αδιάκριτα μάτια των ανθρώπων.

Μέσα στην ομίχλη μια γυναίκα περπατά ξυπόλητη. Έχει κατάμαυρα μακριά μαλλιά που φτάνουν μέχρι τον αστράγαλο των ποδιών της.

Τα μάτια της έχουν το χρώμα του ακατέργαστου οψιδιανού και στο λαιμό της κρέμεται μια πέτρα από βρυοαχάτη. Το περπάτημά της είναι σταθερό, ρυθμικό, ανάλαφρο. Απομακρύνεται από την λιμνούλα και η ομίχλη την ακολουθεί.

Περπατά και φαίνεται ότι κάτι ψάχνει. Κάπου κάπου σταματά. Σκύβει το κεφάλι της προς τα κάτω και αφουγκράζεται. Μετά συνεχίζει και περπατά.

Τώρα έχει αρχίσει να ξημερώνει. Θόρυβοι και μικρές κραυγές ακούγονται από τα αγουροξυπνημένα πουλιά, καθώς πεταρίζουν από το ένα δέντρο στο άλλο. Η γυναίκα τότε γυρίζει προς τα πίσω. Περπατώντας τώρα με γρήγορο ρυθμό φτάνει στη λιμνούλα με τον καταρράκτη. Κοιτάζει γύρω της αρκετές φορές. Τα μάτια της είναι γεμάτα δάκρυα. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και βυθίζεται μέσα στη μικρή λίμνη που σχηματίζει ο υπέροχος αυτός καταρράκτης και εξαφανίζεται. Μαζί της χάνεται και η λιμνούλα και ο καταρράχτης.

Οι κάτοικοι της περιοχής, πιστεύουν ότι αυτή η γυναίκα είναι η Αρμιλέα Βερίνα. Το ξωτικό του δάσους. Πολλοί λένε πως την έχουν δει ξημερώματα, να τριγυρνά ξυπόλητη στο δάσος και να ψάχνει τον Στέφανο. Ένας νεαρός θνητός άνδρας που την αγάπησε τρελά και πλάγιασε μαζί της. Όμως μια μέρα, έπεσε από το άλογο και σκοτώθηκε. Από τότε, η Αρμιλέα Βερίνα όταν νυχτώνει, εμφανίζεται και μάταια τον αναζητά.

Το χάραμα λίγο πριν εξαφανιστεί, αφού δεν τον έχει ανταμώσει, αρχίζει το λυπητερό μοιρολόι. Αρκετές φορές μέσα στο δάσος, ακούγονται κλάματα και αναφιλητά.

Είναι ο θρήνος της Αρμιλέας Βερίνας για το χαμό του αγαπημένου της Στέφανου…


Οι φωτογραφίες είναι από την Pixabey

Γράφτηκε το 2018.