Η φράουλα

Αυτή η ιστορία είναι θαμμένη κάτω απ' το χιόνι. Είναι ξεχασμένη. Μαζί της είναι ξεχασμένες οι ευθύνες, οι ενοχές και οι τύψεις. Συνέβη πριν πολλά χρόνια. Ποτέ όμως δεν την ξέχασα. Κάθε φορά που βλέπω φράουλες νιώθω μία θλίψη μία οργή. Αυτή η ιστορία πρέπει να φανερωθεί. Είναι αρχές Μαρτίου του 1985 γύρω στις δέκα … Συνέχεια ανάγνωσης Η φράουλα

Ο Τρεχαλητός

Όταν άρχισε να καταλαβαίνει τον εαυτόν του ο Τρεχαλητός, έβλεπε γύρω του τους ανθρώπους να πηγαίνουν και να έρχονται πολύ γρήγορα. Να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες γρήγορα. Να σκαρφαλώνουν στα δέντρα γρήγορα. Να κολυμπάνε σε ποτάμια σε λίμνες και σε θάλασσες γρήγορα. Να τρέχουν στα χωράφια γρήγορα. Να οδηγούν αυτοκίνητα πολύ γρήγορα. Όλοι πήγαιναν και έρχονταν … Συνέχεια ανάγνωσης Ο Τρεχαλητός

Τα δελφίνια

Βρίσκομαι σε ένα μικρό κυκλαδίτικο νησί αγναντεύοντας το πέλαγος. Στέκομαι όρθια σε μία ερημική παραλία με τα πόδια μου βυθισμένα μέσα στη χρυσή άμμο μέχρι τον αστράγαλο. Ανασηκώνω το κεφάλι μου στον καταγάλανο ουρανό και με μισόκλειστα μάτια προσπαθώ να κοιτάξω τον ήλιο. Γελώ δυνατά σαν το μικρό παιδί με την ανοησία που κάνω. Μετά … Συνέχεια ανάγνωσης Τα δελφίνια

Τα δώδεκα ωχ!

"Ωχ!" Λέει ο Γιάννης και πίνει μία τελευταία γουλιά από τον σχέτο ελληνικό καφέ του. Παίρνει το παλτό του από την κρεμάστρα και το φορά. Αποχαιρετά τη γυναίκα του με ένα πεταχτό φιλί και ανοίγει την εξώπορτα να φύγει για να πάει στη δουλειά του. << Στάσου! Ξέχασες τη λίστα με τα ψώνια >> του … Συνέχεια ανάγνωσης Τα δώδεκα ωχ!

Η αγάπη

Αγάπη είναι να μοιράζεσαι. Αγάπη είναι να δέχεσαι. Αγάπη είναι να ακούς. Αγάπη είναι να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να λες την αλήθεια. Αγάπη είναι να τολμάς. Αγάπη είναι να ταπεινώνεσαι. Αγάπη είναι να εμπιστεύεσαι. Αγάπη είναι να αγαπάς ακόμα και όταν δε σε αγαπούν. Αγάπη είναι τα δάκρυα των ανθρώπων, όταν ξανασμίγουν … Συνέχεια ανάγνωσης Η αγάπη

Ο Αυγερινός

Είναι χειμώνας, παραμονή Χριστουγέννων. Έξω κάνει ψοφόκρυο και ψιλοβρέχει. Τρέχω γρήγορα προς στο σπίτι μου, αποφεύγοντας τα λασπόνερα. Μένω σε μια παλιά πολυκατοικία. Σε λίγο φτάνω. Βάζω το κλειδί στην εξώπορτα, ξεκλειδώνω, σπρώχνω την πόρτα και την ανοίγω. Ανεβαίνω τα τρία σκαλοπάτια της εισόδου και πλησιάζω την πόρτα του ασανσέρ. "Περίεργο" αναρωτιέμαι. Το φως μέσα … Συνέχεια ανάγνωσης Ο Αυγερινός

Το περιδέραιο

Αγόρασα από έναν πλανόδιο πωλητή ένα παράξενο περιδέραιο. Μου άρεσε τόσο πολύ! Κάποια φίλη μου όμως βλέποντάς το, μου είπε ότι είναι κακάσχημο, απαίσιο, κακόγουστο και ότι δεν ταιριάζει επάνω μου καθόλου. Τώρα επηρεασμένη από τα λόγια της το κρατώ στο χέρι μου. Είμαι πάνω από το καλάθι των σκουπιδιών, έτοιμη να το πετάξω να … Συνέχεια ανάγνωσης Το περιδέραιο

Οι πυγολαμπίδες

Οι μνήμες που έχω γι'αυτούς τους αγαπημένους ανθρώπους, είναι σαν τις μικρές πυγολαμπίδες που φέγγουν μες το σκοτάδι της νύχτας. Είναι τ'αστεράκια που φωτίζουν την ψυχή μου, όταν σκοτεινιάζει και βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ήταν το έτος 1963 θυμάμαι. Ήμουν τότε περίπου στα τρία. Αισθανόμουν πολύ χαρούμενη, γιατί η μητέρα μου με κρατούσε σφιχτά από το … Συνέχεια ανάγνωσης Οι πυγολαμπίδες

O Nιμενούης

Είμαι ο Χριστόφορος και έρχομαι από τη χώρα των ανθρώπων. Είμαι ένας ρεπόρτερ. Μπορεί να είμαι και δημοσιογράφος. Δεν ξέρω ακόμα. Είμαι πολύ νέος. Τρέχω παντού να ανακαλύψω ειδήσεις και ιστορίες, για να τις γράψω. Eργάζομαι στην εφημερίδα Εστουντέρια. Σήμερα η εφημερίδα Εστουντέρια θα δημοσιεύσει μία ιστορία μου από τη χώρα των πουλιών. Την άκουσα … Συνέχεια ανάγνωσης O Nιμενούης

Ένα

Βαδίζω πολύ γρήγορα σε έναν κεντρικό δρόμο. Είμαι πολύ σκεπτική και θυμωμένη. Κάτι με απασχολεί και δε μπορώ να βρω τη λύση. Νιώθω από την ένταση και τη σκέψη ότι θα εκραγεί η καρδιά μου. Το πρόσωπό μου είναι κατακόκκινο. Μέσα μου, αδιέξοδο. Αρχίζω να βαδίζω πιο αργά και παίρνω μία βαθιά εισπνοή. Εκπνέω και … Συνέχεια ανάγνωσης Ένα