Αμνησία

Μια μέρα, βρέθηκα να παραπατώ κρατώντας σφιχτά ένα μαχαίρι στο αριστερό μου χέρι. Βρισκόμουν σε μία πόλη που δε γνώριζα, χαμένη μέσα στο πλήθος. Μια άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Άρχισα να ζαλίζομαι και κάνοντας προσπάθεια, αφού πέταξα το μαχαίρι, πιάστηκα από το πόμολο μιας τζαμόπορτας. Τα χέρια μου ήταν ματωμένα. Σήκωσα το κεφάλι μου κοιτάζοντας το … Συνέχεια ανάγνωσης Αμνησία

Η προσευχή

Θεέ μου σήμερα είμαι ταραγμένη... Θεέ μου σήμερα το μυαλό μου είναι σκοτεινιαζμένο... Θεέ μου σήμερα είναι θολή η κρίση μου... Θεέ μου ταπεινά σε παρακαλώ, σπάσε τις αλυσίδες, που μονάχη μου έχω δέσει τον εαυτό μου... Θεέ μου ταπεινά σε παρακαλώ, προστάτευσε τους αγαπημένους μου από την οργή μου.. Θεέ μου ταπεινά σε παρακαλώ, … Συνέχεια ανάγνωσης Η προσευχή

O χρυσαετός και τ’ αηδόνι

Σε μία ψηλή σχεδόν απάτητη βουνοκορφή, το μόνο που ακούγεται είναι η δυνατή βοή του ανέμου. Σχίζει με δύναμη και διαπερνά τα απόκρημνα βράχια, αφήνοντας επάνω τους σημάδια. Μοιάζουν να είναι ζωγραφικοί πίνακες ανεξίτηλοι. Μέσα στην άγρια ομορφιά και την απεραντοσύνη του τοπίου, ένας χρυσαετός στέκεται στην άκρη ενός γκρεμού, έχοντας τα φτερά του διάπλατα … Συνέχεια ανάγνωσης O χρυσαετός και τ’ αηδόνι

Η φράουλα

Αυτή η ιστορία είναι θαμμένη κάτω απ' το χιόνι. Είναι ξεχασμένη. Μαζί της είναι ξεχασμένες οι ευθύνες, οι ενοχές και οι τύψεις. Συνέβη πριν πολλά χρόνια. Ποτέ όμως δεν την ξέχασα. Κάθε φορά που βλέπω φράουλες νιώθω μία θλίψη μία οργή. Αυτή η ιστορία πρέπει να φανερωθεί. Είναι αρχές Μαρτίου του 1985 γύρω στις δέκα … Συνέχεια ανάγνωσης Η φράουλα

Ο Τρεχαλητός

Όταν άρχισε να καταλαβαίνει τον εαυτόν του ο Τρεχαλητός, έβλεπε γύρω του τους ανθρώπους να πηγαίνουν και να έρχονται πολύ γρήγορα. Να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες γρήγορα. Να σκαρφαλώνουν στα δέντρα γρήγορα. Να κολυμπάνε σε ποτάμια σε λίμνες και σε θάλασσες γρήγορα. Να τρέχουν στα χωράφια γρήγορα. Να οδηγούν αυτοκίνητα πολύ γρήγορα. Όλοι πήγαιναν και έρχονταν … Συνέχεια ανάγνωσης Ο Τρεχαλητός

Τα δελφίνια

Βρίσκομαι σε ένα μικρό κυκλαδίτικο νησί αγναντεύοντας το πέλαγος. Στέκομαι όρθια σε μία ερημική παραλία με τα πόδια μου βυθισμένα μέσα στη χρυσή άμμο μέχρι τον αστράγαλο. Ανασηκώνω το κεφάλι μου στον καταγάλανο ουρανό και με μισόκλειστα μάτια προσπαθώ να κοιτάξω τον ήλιο. Γελώ δυνατά σαν το μικρό παιδί με την ανοησία που κάνω. Μετά … Συνέχεια ανάγνωσης Τα δελφίνια

Τα δώδεκα ωχ!

"Ωχ!" Λέει ο Γιάννης και πίνει μία τελευταία γουλιά από τον σχέτο ελληνικό καφέ του. Παίρνει το παλτό του από την κρεμάστρα και το φορά. Αποχαιρετά τη γυναίκα του με ένα πεταχτό φιλί και ανοίγει την εξώπορτα να φύγει για να πάει στη δουλειά του. << Στάσου! Ξέχασες τη λίστα με τα ψώνια >> του … Συνέχεια ανάγνωσης Τα δώδεκα ωχ!

Η αγάπη

Αγάπη είναι να μοιράζεσαι. Αγάπη είναι να δέχεσαι. Αγάπη είναι να ακούς. Αγάπη είναι να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να λες την αλήθεια. Αγάπη είναι να τολμάς. Αγάπη είναι να ταπεινώνεσαι. Αγάπη είναι να εμπιστεύεσαι. Αγάπη είναι να αγαπάς ακόμα και όταν δε σε αγαπούν. Αγάπη είναι τα δάκρυα των ανθρώπων, όταν ξανασμίγουν … Συνέχεια ανάγνωσης Η αγάπη

Ο Αυγερινός

Είναι χειμώνας, παραμονή Χριστουγέννων. Έξω κάνει ψοφόκρυο και ψιλοβρέχει. Τρέχω γρήγορα προς στο σπίτι μου, αποφεύγοντας τα λασπόνερα. Μένω σε μια παλιά πολυκατοικία. Σε λίγο φτάνω. Βάζω το κλειδί στην εξώπορτα, ξεκλειδώνω, σπρώχνω την πόρτα και την ανοίγω. Ανεβαίνω τα τρία σκαλοπάτια της εισόδου και πλησιάζω την πόρτα του ασανσέρ. "Περίεργο" αναρωτιέμαι. Το φως μέσα … Συνέχεια ανάγνωσης Ο Αυγερινός

Το περιδέραιο

Αγόρασα από έναν πλανόδιο πωλητή ένα παράξενο περιδέραιο. Μου άρεσε τόσο πολύ! Κάποια φίλη μου όμως βλέποντάς το, μου είπε ότι είναι κακάσχημο, απαίσιο, κακόγουστο και ότι δεν ταιριάζει επάνω μου καθόλου. Τώρα επηρεασμένη από τα λόγια της το κρατώ στο χέρι μου. Είμαι πάνω από το καλάθι των σκουπιδιών, έτοιμη να το πετάξω να … Συνέχεια ανάγνωσης Το περιδέραιο