Τα δώδεκα ωχ!

"Ωχ!" Λέει ο Γιάννης και πίνει μία τελευταία γουλιά από τον σχέτο ελληνικό καφέ του. Παίρνει το παλτό του από την κρεμάστρα και το φορά. Αποχαιρετά την γυναίκα του με ένα πεταχτό φιλί, κι ανοίγει την εξώπορτα να φύγει για να πάει στη δουλειά του. << Στάσου! Ξέχασες τη λίστα με τα ψώνια. >> Τον … Continue reading Τα δώδεκα ωχ!

Η αγάπη

Αγάπη είναι να μοιράζεσαι. Αγάπη είναι να δέχεσαι. Αγάπη είναι να ακούς. Αγάπη είναι να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να λες την αλήθεια. Αγάπη είναι να τολμάς. Αγάπη είναι να ταπεινώνεσαι. Αγάπη είναι να εμπιστεύεσαι. Αγάπη είναι να αγαπάς ακόμα κι όταν δε σε αγαπούν. Αγάπη είναι τα δάκρυα των ανθρώπων, όταν ξανασμίγουν … Continue reading Η αγάπη

Ο Αυγερινός

Είναι χειμώνας, παραμονή Χριστουγέννων. Έξω κάνει ψοφόκρυο και ψιλοβρέχει. Τρέχω γρήγορα προς στο σπίτι μου, αποφεύγοντας τα λασπόνερα. Μένω σε μια παλιά πολυκατοικία. Σε λίγο φτάνω. Βάζω το κλειδί στην εξώπορτα, ξεκλειδώνω, σπρώχνω την πόρτα και την ανοίγω. Ανεβαίνω τα τρία σκαλοπάτια της εισόδου και πλησιάζω την πόρτα του ασανσέρ. "Περίεργο" αναρωτιέμαι. Το φως μέσα … Continue reading Ο Αυγερινός

Το περιδέραιο

Αγόρασα από έναν πλανόδιο πωλητή ένα παράξενο περιδέραιο. Μου άρεσε τόσο πολύ! Κάποια φίλη μου όμως, βλέποντάς το, μου είπε ότι είναι κακάσχημο, απαίσιο, κακόγουστο, κι ότι δεν ταιριάζει επάνω μου καθόλου. Τώρα επηρεασμένη από τα λόγια της, το κρατώ στη χούφτα μου. Είμαι πάνω από το καλάθι των σκουπιδιών έτοιμη να το πετάξω να … Continue reading Το περιδέραιο

Οι πυγολαμπίδες

Οι μνήμες που έχω γι'αυτούς τους αγαπημένους ανθρώπους, είναι σαν τις μικρές πυγολαμπίδες που φέγγουν μες το σκοτάδι της νύχτας. Είναι τ'αστεράκια που φωτίζουν την ψυχή μου, όταν σκοτεινιάζει και βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ήταν το έτος 1963 θυμάμαι. Ήμουν τότε περίπου στα τρία. Αισθανόμουν πολύ χαρούμενη, γιατί η μητέρα μου με κρατούσε σφιχτά από το … Continue reading Οι πυγολαμπίδες

O Nιμενούης

Είμαι ο Χριστόφορος και έρχομαι από τη χώρα των ανθρώπων. Είμαι ένας ρεπόρτερ. Μπορεί να είμαι και δημοσιογράφος. Δεν ξέρω ακόμα. Είμαι πολύ νέος. Τρέχω παντού να ανακαλύψω ειδήσεις κι ιστορίες, για να τις γράψω. Eργάζομαι στην εφημερίδα Εστουντέρια. Σήμερα η εφημερίδα Εστουντέρια θα δημοσιεύσει μία ιστορία μου από τη χώρα των πουλιών. Την άκουσα … Continue reading O Nιμενούης

Ένα

Βαδίζω πολύ γρήγορα σε έναν κεντρικό δρόμο. Είμαι πολύ σκεπτική και θυμωμένη. Κάτι με απασχολεί και δεν μπορώ να βρω τη λύση. Νιώθω από την ένταση και τη σκέψη ότι θα εκραγεί η καρδιά μου. Το πρόσωπό μου είναι κατακόκκινο. Μέσα μου, αδιέξοδο. Αρχίζω να βαδίζω πιο αργά και παίρνω μία βαθιά εισπνοή. Εκπνέω και … Continue reading Ένα

H νεράιδα

Είναι χειμώνας του 1972, και τρέχω στο δρόμο της γειτονιάς μου μαζί με άλλα μικρά παιδιά. Είμαι κι εγώ ένα μικρό παιδί. Κάποια στιγμή κουραζόμαστε να τρέχουμε, κι αποφασίζουμε να παίξουμε ένα παιχνίδι. Παριστάνουμε όλοι μας ότι είμαστε νεραϊδόπαιδα. Μετά από λίγη ώρα βαριέμαι, και κάθομαι στο πεζούλι του πεζοδρομίου δίπλα από ένα αυτοκίνητο. Παίρνω … Continue reading H νεράιδα

Ο γάμος

Άνοιξη του 1903. Σε κάποιο απομακρυσμένο ορεινό χωριό της Αχαΐας, εφτά κόρες πολύ όμορφες, << όλες αδερφές μεταξύ τους >> στέκονται η μία δίπλα στην άλλη. Και οι εφτά είναι καλοντυμένες. Φοράνε τις γαμήλιες φορεσιές τους. Αν και τα πρόσωπά τους είναι χαμογελαστά κι ήρεμα, η καρδούλα τους χτυπά στο κόκκινο. Προσμένουν κάτι. Όλες από … Continue reading Ο γάμος

Tα παιδιά

Αφρική. Είναι νύχτα, και σε μια παραλία της Ακτής Ελεφαντοστού, ένας μικρός Αφρικανός γύρω στα έξι, πανέμορφος με κατάμαυρα μάτια και μαλλιά δαχτυλίδια στο χρώμα του έβενου, τρέχει. Τρέχει πολύ γρήγορα. Τρέχει κατά κατά μήκος της ακτής. Βλέπει από μακριά μία πελώρια φωτιά, στην άλλη άκρη της αμμουδιάς πλάι στη θάλασσα. Ξαφνικά, ακούει μία μουσική … Continue reading Tα παιδιά